Λου Ριντ, ο καταραμένος ποιητής της ροκ

 Εμβληματική φυσιογνωμία της ροκ και σημείο αναφοράς αυτού του μουσικού ρεύματος για περισσότερο από μισόν αιώνα, ο Λου Ριντ αποτελεί μια προσωπικότητα που άσκησε επιρροή στην ιστορία της ροκ.

Μαζί με τον Τζον Κέιλ, τον Στέρλινγκ Μόρισον και την Μορίν Τάκερ δημιούργησαν το συγκρότημα Velvet Underground. Εκείνη την περίοδο γράφτηκαν τα τραγούδια "Heroin" και "I'm Waiting for my Man", τραγούδια που μοιάζουν να σκιαγραφούν τα έργα του Μπάροουζ.
Το 1970 ο Ριντ αποχώρησε από το συγκρότημα και ακολούθησε σόλο καριέρα, ενώ ταυτόχρονα μετακόμισε στο Λονδίνο. Εκεί γνωρίστηκε με τον Ντέιβιντ Μπάουι, ο οποίος μαζί με τον Μικ Ρόνσον ανέλαβε την παραγωγή στο πρώτο προσωπικό του άλμπουμ, με τίτλο Transformer το 1972. Αυτός δίσκος περιλαμβάνει το γνωστότερο ίσως τραγούδι του Ριντ, το "Walk on the Wild Side", το οποίο περιγράφει τους κοινωνικά απροσάρμοστους (misfits), τους εκπορνευόμενους άντρες (male hustlers) και τους τραβεστί στο Factory του Αντι Γιούρχολ. Περιλαμβάνει επίσης τα τραγούδια "Perfect Day", "Vicious" και "Satellite of Love".
Και μόνο για το τραγούδι Walk on the wild side ο Λου ριντ θα ανηκει για πάντα στην παρέα των καταραμένων ποιητών της ροκ

Η κυρία Ρούσβελτ που έγινε "Mr's Robinson"

 Η σκηνή της αποπλάνησης του 20χρονου Μπέντζαμιν από την 40άρα κυρία Ρόμπινσον είναι αξέχαστη. Τόσο για τη σαγηνευτική παρουσία της Αν Μπάνκροφτ, όσο και το τεράστιο ταλέντο του Ντάστιν Χόφμαν, που παίζει τον πιο αμήχανο νέο στην ιστορία του κινηματογράφου. Το ειδύλλιο του πρωτάρη και της βαριεστημένης από τη ζωή της κυρίας Ρόμπινσον δεν έχει ευτυχή κατάληξη, αφού ο Μπεν ερωτεύεται τελικά την σχεδόν συνομήλική του κόρη της, Ιλέιν (Κάθριν Ρος), την οποία παρά τα εμπόδια που τους βάζει η μητέρα της καταφέρνει τελευταία στιγμή να κλέψει από την εκκλησία σε μία ακόμα εξαιρετική σκηνή.

Η ταινία "Ο πρωτάρης" του Μάικ Νίκολς αποτελεί τομή στην αισθητική και την κουλτούρα του αμερικανικού κινηματογράφου και προκαλεί πραγματικά εντύπωση το γεγονός, ότι αυτή η σπουδαία ταινία είναι και η μοναδική μέχρι σήμερα που έχει κερδίσει ΟΣΚΑΡ Σκηνοθεσίας, αλλά κανενα άλλο βραβείο της Ακαδημίας! Θεωρήθηκε τότε ως η «μεγαλύτερη επιτυχία στην ιστορία του κινηματογράφου» και είναι χαρακτηριστικό πως όταν καταλήφθηκε το πανεπιστήμιο Κολούμπια από φοιτητές, το 1968 οι καταληψίες έβγαιναν με βάρδιες για να παρακολουθήσουν τον «Πρωτάρη» στο σινεμά....

Βέβαια ιστορικό θεωρείται και το soundtrack της ταινίας που υπέγραψαν οι Σάιμον και Γκαρφάνκελ που περιλάμβανε κομμάτια όπως το Sound of Silence. Αν και η συμφωνία του συγκροτήματος με τους παραγωγούς ήταν να γράψουν τρία νέα τραγούδια για την ταινία οι συνεχείς περιοδείες τους δυσκόλευαν και μέχρι το τέλος της είχαν καταφέρει να γράψουν μόνο ένα.
Τότε ο Πολ Σάιμον έπαιξε στον παραγωγό Λόρενς Τέρμαν λίγες νότες από ένα τραγούδι που έγραφε εκείνη την περίοδο για την κα Ρούσβελτ. Όταν το άκουσε ο Τέρμαν είπε απλά: «Δεν είναι πια για την κυρία Ρούσβελτ είναι για την κυρία Ρόμπινσον» και κάπως έτσι γεννήθηκε το τραγούδι το οποίο έφτασε στην κορυφή των αμερικανικών τσαρτ.

Φοβάμαι, ότι δεν γίνονται σήμερα δίσκοι όπως το "Φοβάμαι"

 Δεν γίνονται σημερα δίσκοι οπως το «φοβάμαι». Αυτος ήταν ο πρώτος πολυσυλλεκτικός δίσκος του Βασίλη Παπακωνσταντίνου και καθόρισε σε μεγάλο βαθμό τη μετέπειτα πορεία του. Όλα τα τραγούδια ήταν επιλεγμένα από τον ίδιο και καθένα χωριστά είναι από μόνο του ιδιαίτερο.

Το «Πρώτη Μαΐου» είναι γραμμένο από τον Λοΐζο για τον Μάη του ΄68.
Το «Θα φύγεις Μοναχή» είναι ένα απεγνωσμένο ερωτικό τραγούδι -σε στίχους του Παύλου Μάτεσι, ε;
Το «Τσιφτετέλι Αυτόνομων» και ο «Τρελός» με τη μουσική του Ζουγανέλη συνδυάζουν το παραδοσιακό και το σύγχρονο συνάμα.
Το «Χαράματα Ομόνοια» αναδεικνύει την τρυφερότητα του Λοΐζου...
Και η «Στέλλα» με τους στίχους του Γιώργου Οικονομέα (ναι, ναι, του γνωστού Γιώργου Οικονομέα) είναι τραγούδι που ακουγεται και σήμερα.

"Hit the road", Charles

 Το περιοδικό Rolling Stone κατέταξε τον Ρέι Τσάρλς δεύτερο στη λίστα με τους 100 καλύτερους τραγουδιστές όλων των εποχών. Υπερβολή; ίσως; Αλλά ποιος ξέρει καλύτερα απο το περιοδικό -βίβλο της μουσικής;

Γεννήθηκε στο Ώλμπανυ της Γεωργίας των Ηνωμένων Πολιτειών, από μια πολύ φτωχή οικογένεια, στις 23 Σεπτεμβρίου του 1930 και μεγάλωσε στο Γκρίνβιλ της Καλιφόρνια. Παρουσίασε προβλήματα όρασης από τα δύο του χρόνια και έμεινε από την ηλικία των έξι ετών τυφλός, λόγω γλαυκώματος.

Ξεκινησε να ασχολείται επαγγελματικά με τη μουσική, το 1950, παίζοντας πιάνο και σαξόφωνο, συνδυάζοντας πολλά μουσικά είδη. Η πρώτη του επιτυχία ήλθε ένα χρόνο μετά, με το κομμάτι "Baby, Let Me Hold Your Hand". Ακολούθησαν αργότερα κι άλλες επιτυχίες, όπως το "'A Song for You'", το "Busted", το "I Can't Stop Loving You" και φυσικά το "Hit the Road Jack".

O Ρέι Τσαρλς έχει το δικό του αστέρι στη Λεωφόρο της Δόξας του Χόλιγουντ, ενώ το 2004 η ζωή του έγινε κινηματογραφική ταινία με πρωταγωνιστή τον Τζέιμι Φοξ. Το προσωπικό μουσικό του στυλ επηρέασε τους Έρικ Μπάρτον, Τζο Κόκερ, Βαν Μόρισον, Ότις Ρέντινγκ και Στίβι Γουόντερ.

Ο Τσαρλς είχε πολλά προβλήματα στη ζωή του, κυρίως με τα ναρκωτικά και τις γυναίκες. To 1986, ίδρυσε το Ray Charles, ένα μη κερδοσκοπικό ίδρυμα, το οποίο παρέχει βοήθεια και υποστήριξη σε άτομα με προβλήματα ακοής. Πέθανε στις 10 Ιουνίου του 2004, από ασθένεια του ήπατος, δύο μήνες πριν την κυκλοφορία του τελευταίου του άλμπουμ.

Ένα από τα πιο γνωστά τραγούδια του Ρέι Τσάρλς είναι το Hit the road Jack. Το Τραγούδι γράφτηκε αρχικά από τον Πέρσι Μέιφιλντ και η πρώτη εκτελεση ήταν α καπέλα. Το τραγούδι κέρδισε ένα βραβείο Γκράμι και συγκαταλέγεται στο νουμερο 387 της λίστα των 500 κορυφαίων τραγουδιών του αιώνα από το Rolling Stone. Έχει γνωρίσει δεκάδες διασκευές ενώ θεωρείται ως ένα από τα τραγούδια που έχουν ακουστεί περισσότερο σε κάποια ταινία ή τηλεοπτική σειρά.

Είναι κάτι νύχτες με φεγγάρι και τον Λουκιανό στο πικάπ

 Στον δίσκο "είμαι ένας φτωχός και μόνος καουμπόυ", τα «θερινά σινεμά» ξεχώρισαν αμέσως κι έγιναν το τραγούδι που συνδέθηκε όσο κανένα με τον δημιουργό, ένα αληθινό ντοκουμέντο της νεότερης ελληνικής μουσικής τραγουδοποιίας.

Το τραγούδι αυτό ακούστηκε για πρώτη φορά από την Βίκυ Μοσχολιού. Ο ίδιος ο Λουκιανός είχε πει ότι -αντιλαμβανόμενος την δύναμη που είχαν οι στίχοι του- ήθελε να εκφραστεί από έναν τραγουδιστή που να έχει μεγαλύτερο ειδικό βάρος από το δικό του. Αρχική του πρόθεση ήταν να το δώσει στον Μπιθικώτση, αλλά επειδή είχε συμβόλαιο με άλλη δισκογραφική το πήρε η Μοσχολιού που το είπε στην πρώτη του εκτέλεση, πριν το απογειώσει ο ίδιος ο "Λούκι" στην "Χαμηλή Πτήση".
Μιλώντας για το τραγούδι και το πώς το εμπνεύστηκε ο Κηλαηδόνης σημείωνε: «Ήταν ένα βίωμα που είχα τέλη του '40, αρχές του '50, στο παλιό Αττικόν της Κυψέλης, βλέποντας, παιδί τότε, τον Κόκκινο Κουρσάρο. Αυτή την αίσθηση έβαλα μέσα στο τραγούδι. Δεν είναι η νοσταλγία των χρόνων που περνούν, δεν είναι τα θερινά τα σινεμά. Είναι ότι φεύγουν τα καλύτερα μας χρόνια. Και κάνω μια αποτίμηση ζωής, είναι ένα πικρό τραγούδι που λέει ότι απ' όσα γνωρίσαμε, φίλους, συγγενείς, μένουν κάποια. Το σημαντικό όμως είναι πως τα ξένοιαστα χρόνια, είναι χρόνια που πέρασαν.
Για την ιστορία, ο σπουδαίος Μπιθικώτσης ηχογράφησε πέντε τραγούδια του Λουκιανού Κηλαηδόνη σε στίχους Νίκου Γκάτσου, για τον δεύτερο δίσκο του Λουκιανού, την "Κόκκινη κλωστή".

YΓ. Προσωπικά το λατρεύω για έναν παραπάνω λόγο. Ήταν για χρόνια το μουσικό σήμα στην εκπομπή του Φρέντι Γερμανού, "Εκπομπές που αγάπησα", όπου ο σπουδαίος δημοσιογράφος έκανε αναδρομές στις καλύτερες τηλεοπτικές του στιγμές.

Το πρώτο τραγούδι του Μάνου Ελευθερίου: "Το Σπίτι Γέμισε Με Λύπη"

 Με μια σειρά θαυμάσιων λαϊκών τραγουδιών που τα πρωτοπαρουσίασε μαζί με τον Μάνο Λοΐζο σε λαϊκή συναυλία του Συλλόγου Φίλων Ελληνικής Μουσικής στο θέατρο Ακροπόλ, έκανε την πρώτη δισκογραφική του εμφάνιση το 1963 ο Χρήστος Λεοντής.

Ένα από τα πρώτα αυτά τραγούδια ήταν και "Το σπίτι γέμισε με λύπη", το οποίο είναι επίσης και το πρώτο που έγραψε ο Μάνος Ελευθερίου (με ερμηνεύτρια την Έφη Παναγιώτου). Το τραγούδι γνώρισε και μερικές πολύ όμορφες επανεκτελέσεις, πρώτα από τον Κώστα Χατζή (1965 & 1967) κι αργότερα από τη Δήμητρα Γαλάνη (1975).

Μάλιστα, σε εκείνον τον δίσκο της Γαλάνη ("Λεπτομέρειες") ο τίτλος του τραγουδιού άλλαξε κι έγινε "Ρημαγμένοι κήποι" χάρη στον Λουκιανό Κηλαηδόνη. Διασώζεται και μια ραδιοφωνική εκτέλεση του 1965 με τον Λάκη Παππά.

Bob Marley: "No woman, no cry"

 Με επίκεντρο τη Τζαμάικα στα τέλη της δεκαετίας του 1960 αναπτύχθηκε ένα νέο μουσικό είδος, η ρέγκε. Σε σύντομο χρονικό διάστημα εξελίχθηκε σε κυρίαρχο είδος της τζαμαϊκανής μουσικής σκηνής, ενώ παράλληλα διαδόθηκε διεθνώς με αξιοσημείωτη απήχηση στη Βρετανία, στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και στην Αφρική.

Οι ρίζες της ανιχνεύονται στο παραδοσιακό είδος που ονομάζεται μέντο και χρονολογείται στα τέλη του 19ου αιώνα. Το μέντο χαρακτηρίζεται ως μία κατά βάση λαϊκή και εορταστική μουσική, συνδεδεμένη με το χορό, που αναπτύχθηκε αρχικά στο περιβάλλον των αγροτικών πληθυσμών της Τζαμάικα. Ο σπουδαιότερος εκπρόσωπος αυτού του ρεύματος ήταν φυσικά ο Μπομπ Μάρλεϊ. Με τραγούδια όπως τα "I Shot the Sheriff", "No Woman, No Cry", "Three Little Birds", "Exodus", "Could You Be Loved", "Jamming", "Redemption Song" και "One Love", η μεταθανάτια συλλογή του Legend πούλησε τα περισσότερα αντίτυπα στην ιστορία της ρέγκε μουσικής —περισσότερα από 12 εκατομμύρια δίσκους.

Ο Μάρλεϊ ήταν θύμα ρατσισμού στην παιδική του ηλικία λόγω της μικτης καταγωγής του και ήρθε αντιμέτωπος με ερωτήσεις για την φυλετική του ταυτότητα κατά τη διάρκεια της ζωής του. Τον Ιούλιο του 1977, διαγνώστηκε κακόηθες μελάνωμα στα πόδια του Μάρλεϊ. Αρνήθηκε τον ακρωτηριασμό, αναφέροντας ότι η επέμβαση θα επηρέαζε τον χορό του και σύμφωνα με την πίστη των Ρασταφαριανών πως το σώμα πρέπει να είναι «ολόκληρο». Ο καρκίνος εξαπλώθηκε με μεταστάσεις στον εγκέφαλο, τους πνεύμονες, το συκώτι και στο στομάχι του. Καθώς επέστρεφε από ένα ταξίδι στην Γερμανία στο σπίτι του στη Τζαμάικα για τις τελευταίες του μέρες, ο Μάρλεϊ χρειάστηκε να προσγειωθεί στο Μαϊάμι για άμεση ιατρική περίθαλψη.

Τα τελευταία του λόγια στον γιο του Ziggy ήταν «Money can't buy life» («Τα λεφτά δεν αγοράζουν τη ζωή»).
Η μουσική του Μπομπ Μάρλεϊ απέκτησε ολοένα και μεγαλύτερη δημοτικότητα μετά το θάνατό του. Παραμένει δημοφιλής και γνωστός ανά τον κόσμο, ιδιαιτέρως στην Αφρική. Ο Μάρλεϊ εντάχθηκε στο Rock and Roll Hall of Fame το 1994. Το περιοδικό Time επέλεξε το άλμπουμ Exodus ως το καλύτερο άλμπουμ του 20ου αιώνα.